WYGLĄD NOWOTWORÓW

Nowotwór ma zwykle postać guza lub też nieostro odgraniczonego, niekształtnego nacieku. Niekiedy przybiera postać tworu grzybiastego lub kalafiorowatego, osadzonego na szypule. Wielkość jest różna i waha się w szerokich granicach – od wielkości ziarnka grochu czy prosa do wielkości głowy ludzkiej. Spoistość zależy zarówno od typu nowotworu, jak i od powstających w nim zmian. Powierzchnia zewnętrzna nowotworu, jeśli rośnie on na powierzchni skóry czy błon śluzowych, może być równa i gładka lub nierówna, kalafiorowata. Często powierzchnia ulega rozpadowi i owrzodzeniu. Barwa nowotworu może być różowa lub od białoszarej poprzez różne odcienie barwy szaro-żółto-czerwonej do brunatnoczarnej, co w dużym stopniu zależy od ukrwienia nowotworu.

Najbardziej charakterystyczny i ważny dla diagnostyki jest wygląd mikroskopowy tkanki nowotworowej. Z wyjątkiem nowotworów wywodzących się z tkanki łącznej wszystkie pozostałe składają się z miąższu i z łącznotkankowego zrębu. Zrąb nowotworu składa się z tkanki łącznej, zawierającej naczynia krwionośne. Często wobec szybkiego mnożenia się komórek no- wotworowych zmniejsza się ilość zrębu w stosunku do miąższu. Tkanka nowotworowa nie jest wówczas dostatecznie odżywiona i ulega zmianom wstecznym. Miąższ nowotworowy ma różny wygląd zależnie od typu nowotworu i od rodzaju tkanki, z której pochodzi.

Komórki cechuje różny stopień atypowości. Komórki o znacznej atypowości mało przypominają komórki prawidłowe i ułożone są bezładnie. Czasem atypowość jest nieznaczna. Zwłaszcza w nowotworach łagodnych komórki nowotworowe są podobne do komórek prawidłowych i mogą układać się w pewne struktury tkankowe. Komórki nowotworowe pochodzące z nabłonka gruczołowego mogą np. tworzyć cewki gruczołowe, a nawet zachować zdolność wydzielniczą.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *