WSTRZĄS POURAZOWY

W czasie pierwszej wojny światowej zauważono, że duży procent żołnierzy rannych lub kontuzjowanych na froncie umierało po kilku lub kilkunastu godzinach, mimo że doznane obrażenia były stosunkowo lekkie i nie dotyczyły narządu niezbędnego do życia. Umierał żołnierz ze zmiażdżoną nogą po skutecznie przeprowadzonej operacji, mimo że nie doszło ani do zbyt obfitego krwotoku, ani do wtórnego zakażenia. Często śmiercią kończyły się postrzały krocza (jądra), zranienia krtani, opłucnej. Śmierć następowała mimo właściwej i szybkiej pomocy sanitarnej i bez-błędnie przeprowadzonego zabiegu. Dla każdego było zrozumiałe, że uszkodzenie narządu niezbędnego do życia, jak serce, mózg, może prowadzić do śmierci. Nikt jednak nie potrafił zrozumieć, dlaczego śmierć następowała po zmiażdżeniu nogi – części ciała, bez której ustrój może doskonale żyć. Wiele lat badań, zwłaszcza doświadczeń II wojny światowej, pozwoliło na pewne wyjaśnienie tajemnicy śmierci ludzi po silnych urazach. Zaburzenia występujące u nich i prowadzące często do zejścia śmiertelnego objęto nazwą wstrząsu (szoku) pourazowego.

Najczęstszą przyczyną wstrząsu są ciężkie obrażenia ciała (zmiażdżenie, postrzały, oparzenia i inne), zwłaszcza bogato unerwionych części ciała (narządy płciowe, krtań). Przyczyną wstrząsu mogą być również urazy psychiczne. Przestrach, rozpacz, a nawet gwałtowna radość mogą doprowadzić w pewnych wypadkach do śmierci. Mówimy wówczas o wstrząsie psychicznym.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *