RYS HISTORYCZNY

Leki hamujące enzym przekształcający angiotensynę zostały wykryte w 1966 r. niezależnie przez dwu badaczy (S. Fereira – Brazylia, J. Vane – Anglia), którzy stwierdzili w jadzie żmii brazylijskiej (Bothrops jararaca) obecność związków

działaniu hamującym przejście angiotensyny I w angiotensynę II. Do odkrycia tej aktywnej biologicznie substancji doszło oczywiście dzięki wcześniejszemu wykryciu układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA). Już w 1898 r. Tigerstedt

– 1 Bergman opisali działanie wyciągu z warstwy korowej nerek, który powodował wzrost ciśnienia tętniczego krwi. Dopiero w latach 1928-1934 w swoich słynnych doświadczeniach Goldbladt wykazał, że niedokrwiona nerka wydziela substancję o działaniu hipertensyjnym – reninę. W kilka lat później wykryto, że substancją odpowiadającą za wzrost ciśnienia tętniczego jest angiotensyna, powstająca z angiotensynogenu pod wpływem reniny (Fasciola, Page, Helmer – lata 1937-1939). Enzym przekształcający angiotensynę I w jej aktywną postać angiotensynę II (Angiotensin Converting Enzyme = ACE) wykrył w 1950 r. Skeggs.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *