Pierwszym z antagonistów wapnia

Pierwszym z antagonistów wapnia, wprowadzonym w latach 60. do arsenału leków kardiologicznych, był werapamil. Od tego czasu jesteśmy świadkami szybkiego rozwoju farmakologii tej grupy leków, czego wyrazem jest wprowadzenie do terapii coraz to nowych preparatów. Obecnie leki te należą do najczęściej stosowanych w chorobach układu krążenia.

Antagoniści wapnia to niejednorodna grupa leków. Trzy najdawniej stosowane leki: werapamil, nifedypina i diltiazem cechuje wybiórcze blokowanie „wolnych” kanałów wapniowych. Można je uważać za klasycznych przedstawicieli tej grupy. Określane są one także nazwą antagonistów wapnia pierwszej generacji. Oprócz tych leków do antagonistów wapnia zalicza się leki, których działanie na „wolne” kanały wapniowe nie jest wybiórcze. Różnice w działaniu na „wolne” kanały wapniowe stały się podstawą podziału antagonistów wapnia (tab. 7.1) zaproponowanego w 1987 r. przez Światową Organizację Zdrowia (WHO).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *