Ośrodki nerwowe

Wszystkie te czynności układu nerwowego są ściśle ze sotą związane. Układ nerwowy składa się, jak wiemy, z części ośrodkowej – komórek nerwowych – i części obwodowej – nerwów. Komórki nerwowe, zgrupowane %v ośrodkowym układzie nerwowym, dzielą się pod względem czynnościowym na tzw. ośrodki. Ośrodki nerwowe zostają wprowadzone w stan czynny pod wpływem impulsów dochodzących do nich z ekstero- i interoreceptorów poprzez włókna dośrodkowe lub pod wpływem bodźców działających na nie wprost na drodze krwionośnej. Stan czynny ośrodków nerwowych wyraża się w procesach pobudzenia i hamowania. Rodzaj, nasilenie i częstość bodźców wpływa na dynamikę i sposób wzajemnego kształtowania się procesów pobudzania i hamowania. W wyniku kształtowania się tych procesów impulsy czuciowe przekształcają się w impulsy wykonawcze, przekazywane na drodze nerwowej i nerwowo-hormonalnej do narządów i tkanek.

Ośrodki nerwowe, znajdujące się w różnych częściach ośrodkowego układu nerwowego, spełniają różne czynności. Im ośrodki są „starsze”, tzn. im wcześniej pojawiły się w ontogenezie i im niżej leżą (bardziej doogonowo), tym zakres ich czynności jest węższy, bardziej prosty i są one mniej plastyczne i mniej zmienne. Mają one stały, ograniczony, nie rozszerzający się zakres odruchów bezwarunkowych.

Najwyższe i „najmłodsze” genetycznie części ośrodkowego układu nerwowego – kora mózgowa, której rozwój nie został zakończony, ma zdolność wytwarzania nowych odruchów – odruchów warunkowych w nieograniczonej ilości w ciągu życia każdego osobnika. Dzięki temu kora mózgowa umożliwia sprawne przystosowanie się ustroju do warunków środowiska.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *