NADCIŚNIENIE TĘTNICZE

ACE-I są lekami o istotnym znaczeniu w terapii nadciśnienia tętniczego, szczególnie u tych chorych, u których monoterapia lekami blokującymi zakończenia P-adrenergiczne lub kanały wapniowe względnie moczopędnymi nie może być stosowana. ACE-I nie wpływają bowiem na wydolność oddechową u chorych z dychawicą oskrzelową, nie mają negatywnego wpływu na kontrolę glikemii w cukrzycy (nie zwiększają oporności na insulinę), nie wpływają na gospodarkę lipidową oraz nie mają negatywnego wpływu na czynność skurczową sercai. Leki te w hiperurykemii zmniejszają stężenie kwasu moczowego we krwi, a w nefropatii cukrzycowej zmniejszają jej objawy i progresję zmian. W monoterapii ich skuteczność jest równa lekom blokującym receptory P-adrenergiczne, antagonistom wapnia i lekom o działaniu sodopędnym. Są dobrze tolerowane i skuteczne w leczeniu nadciśnienia pierwotnego i wtórnego. Mogą być stosowane łącznie z lekami moczopędnymi (najczęściej stosuje się preparaty tiazydowe), gdyż zapobiegają ewentualnej hipokalemii. Nie stosuje się preparatów ACE-I razem z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, gdyż może to prowadzić do hiperkalemii. Często kojarzy się je z antagonistami wapnia, rzadziej lekami P-adrenolitycznymi.

ACE-I znalazły również zastosowanie w objawowym leczeniu nadciśnienia tętniczego naczyniowo-nerkowego, towarzyszącego guzom wydzielającym re- ninę, zespołowi Kimmelstiel-Wilsona i innym postaciom nadciśnienia wtórnego. Leki te są przeciwwskazane w: 1) obustronnym zwężeniu tętnic nerkowych lub znacznym zwężeniu jednej tętnicy nerkowej, 2) pierwotnym hiperaldostero- nizmie, 3) wrodzonym obrzęku naczynioruchowym (niedobór C,-esterazy), 4) ciąży i okresie karmienia, 5) chorobach autoimmunologicznych i 6) stanach odwodnienia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *