DZIAŁANIE PROARYTMICZNE LEKÓW STOSOWANYCH W ARYTMIACH SERCA

Proarytmia jest to nasilenie się istniejącej arytmii albo pojawienie się nowego rodzaju arytmii w czasie stosowania leków przeciwarytmicznych. Zjawisko to może być następstwem przedawkowania leku, a więc pojawienia się we krwi jego stężeń toksycznych, albo objawem nadwrażliwości na lek pojawiającym się bardzo szybko po jego zastosowaniu. Najczęstszym rodzajem proarytmii jest utrwalona arytmia komorowa. Stwierdzono, że występuje ona najczęściej w czasie leczenia lekami przeciwarytmicznymi grupy Ic: enkainidem i flekainidem. Leki te silnie hamują przewodzenie, nie wywierając znaczącego wpływu na okres refrakcji. Powodują więc duże zaburzenia równowagi pomiędzy okresem refrakcji a okresem przewodnictwa w ognisku arytmogennym. Ten typ arytmii obserwuje się także po stosowaniu propafenonu i amiodaronu. Tę arytmię trudno znieść nawet za pomocą kardiowersji.

Częstą proarytmią, występującą w przebiegu stosowania leków przeciwarytmicz- nych, jest „torsade de points”, co oznacza „wirowanie impulsów w różnych ogniskach mieszanych”. Charakteryzuje się ona polimorficzną tachykardią komo- rową z przedłużeniem odstępu Q-T. Najczęściej ten typ arytmii występuje w czasie podawania leków przeciwarytmicznych typu I. Amiodaron wyzwala ten typ arytmii wówczas, gdy stosuje się go równocześnie z lekami przeciwarytmicznymi typu la.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *