Artykuły

Właściwości i dawkowanie najczęściej stosowanych leków

Właściwości i dawkowanie najczęściej stosowanych leków tej grupy przedstawiono w tab. 8.1. Nitroprusydek sodowy. Nitroprusydek sodowy, działając bezpośrednio na mięśnie gładkie naczyń, rozszerza zarówno naczynia tętnicze, jak i żylne. Za jego działanie rozszerzające naczynia jest odpowiedzialny uwolniony z niego tlenek azotu. Silnie obniża ciśnienie tętnicze krwi. Zmniejsza opór obwodowy, powodując zwiększenie objętości wyrzutowej. Rozszerzenie łożyska żylnego zmniejsza z kolei obciążenie wstępne (preload).

Czytaj dalej

Ogólne kierunki działania leków z grupy ACE-I

W praktyce klinicznej znalazły zastosowanie tylko syntetyczne niepeptydowe związki ACE-I (grupy 1, 2 i 3), które różnią się między sobą nie tylko budową chemiczną, lecz także właściwościami farmakokinetycznymi i farmakodynamicz- nymi. Siła działania różnych ACE-I jest zdeterminowana stałą dysocjacji (Ki) – im wolniejsza dysocjacja, tym siła działania większa, np. kaptopryl jest słabszym inhibitorem ACE (Ki=l,7xl0-7 mol/l) niż ramipryl (Ki = 7x 1(T12 mol/l).

Czytaj dalej

Uszkodzenie tkanek

Zastój ten ulega pogłębieniu przez skurcz mięśniówki naczyń żylnych, spowodowany działaniem histaminy. Z rozszerzonych naczyń włosowatych zaczyna przeciekać płynna część krwi, która zgodnie z prawami dyfuzji i osmozy zdąża do ogniska zwiększonego ciśnienia osmotycznego i onlcotycznego. Wskutek uszkodzenia śródbłonka włośniczek i częściowej utraty icli właściwości półprzepuszczałnych wydobywający się płyn zawiera dużą ilość białek. Wśród nich są globuliny, odgrywające jako przeciwciała

Czytaj dalej

Obecność w niektórych pi-eparatach ACE-I grupy

Należy podkreślić, że ACE nie jest enzymem swoistym tylko dla angiotensyny I i bradykininy, lecz także dla wielu innych związków chemicznych, jak: neuroten- syna, enkefaliny, substancja P lub inne neuropeptydy. Angiotensyna III, powstająca z angiotensyny II, ma małą aktywność biologiczną, a jej stężenie w surowicy krwi jest niewielkie. Być może jednak jest odpowiedzialna za zmniejszenie aktywności terapeutycznej ACE-I w czasie ich przewlekłego stosowania. Angiotensyna II i III są rozkładane przez angiotensynazę bardzo rozpowszechnioną w całym organizmie.

Czytaj dalej

PRZERZUTY

Niezmiernie charakterystyczną właściwością nowotworów złośliwych jest tworzenie przerzutów. Przerzut (metastasis) powstaje w ten sposób, że komórki nowotworowe odrywają się od ogniska pierwotnego i dostają się różnymi drogami, najczęściej z chłonką lub krwią, do odległych niekiedy narządów i tkanek ustroju, w których rozrastają się, tworząc nowe ogniska nowotworowe. Komórki nowotworowe dostające się do chłonki tworzą przede wszystkim przerzuty w węzłach chłonnych, komórki dostające się do krwi – w różnych narządach.

Czytaj dalej

NASTĘPSTWA NIEZGODNOŚCI GRUPOWEJ KRWI

Niezgodność grup krwi powoduje zlepianie się krwinek in vitro (poza ustrojem), natomiast w ustroju dochodzi do ich hemolizy. W następstwie może dojść do zlepiania się pękniętych krwinek i powstawania zatorów naczyniowych. Niezgodność podgrup wywołuje zaburzenia zwykle dopiero przy powtórnym wstrzyknięciu tej samej podgrupy, niezgodnej z daną podgrupą biorcy.

Czytaj dalej

KRWOTOK MÓZGOWY

Przyczyną krwotoków w ośrodkowym układzie nerwowym poza urazami jest najczęściej pękanie tętnic zmienionych przez proces miażdżycowy wskutek gwałtownych zmian ciśnienia (np. przy wysiłku fizycznym, podnieceniu psychicznym), zwłaszcza przy wzmożonym ciśnieniu krwi. Następstwa krwotoku zależą przede wszystkim od jego rozległości i umiejscowienia.

Krwotok do tkanki mózgowej objawia się zwykle gwałtowną utratą świadomości – stan ten określamy wtedy nazwą udaru mózgowego (apoplexia ceiebii). Poza tym objawy zależą od tego, jakie ośrodki lub drogi uległy zniszczeniu. Małe krwotoki, zwłaszcza w płacie czołowym, mogą niekiedy nie powodować większych zaburzeń. Krwotoki w obrębie rdzenia przedłużonego lub dna III komory kończą się zwykle śmiercią. Krwotoki w obrębie okolicy ruchowej kory mózgowej powodują porażenie ruchowe odpowiednich grup . ^ • / ] mięśni, a w obrębie analizato- v rów korowych – utratę odpo-

Czytaj dalej

Objawy wstrząsu pourazowego

Objawy wstrząsu pourazowego mogą wystąpić bezpośrednio po urazie (wstrząs pierwotny) lub dopiero po upływie kilku godzin (wstrząs wtórny). W przebiegu wstrząsu możemy wyróżnić

Okres pobudzenia. Okres ten, zazwyczaj szybko prze-mijający, występuje nie we wszystkich przypadkach. Chory jest zwykle silnie pobudzony psychicznie, z wyraźnym zabarwieniem euforycznym, gadatliwy, nie odczuwa bólu, nie zdaje sobie sprawy ze swego stanu lub go bagatelizuje. Oczy błyszczące, z roz- szerzonymi źrenicami, żywa gestykulacja. Ciśnienie krwi jest podwyższone, oddech przyśpieszony, odruchy wzmożone.

Czytaj dalej

Pierwszym z antagonistów wapnia

Pierwszym z antagonistów wapnia, wprowadzonym w latach 60. do arsenału leków kardiologicznych, był werapamil. Od tego czasu jesteśmy świadkami szybkiego rozwoju farmakologii tej grupy leków, czego wyrazem jest wprowadzenie do terapii coraz to nowych preparatów. Obecnie leki te należą do najczęściej stosowanych w chorobach układu krążenia.

Antagoniści wapnia to niejednorodna grupa leków. Trzy najdawniej stosowane leki: werapamil, nifedypina i diltiazem cechuje wybiórcze blokowanie „wolnych” kanałów wapniowych. Można je uważać za klasycznych przedstawicieli tej grupy. Określane są one także nazwą antagonistów wapnia pierwszej generacji. Oprócz tych leków do antagonistów wapnia zalicza się leki, których działanie na „wolne” kanały wapniowe nie jest wybiórcze. Różnice w działaniu na „wolne” kanały wapniowe stały się podstawą podziału antagonistów wapnia (tab. 7.1) zaproponowanego w 1987 r. przez Światową Organizację Zdrowia (WHO).

Czytaj dalej

ROLA WEGETATYWNEGO UKŁADU NERWOWEGO

Układ wegetatywny jest to część układu nerwowego kierująca czynnością narządów wewnętrznych. Układ wegetatywny dzieli się na dwie czynnościowo przeciwstawne części:

– 1) układ współczulny, czyli sympatyczny (adrenergiczny) – 2-) układ przywspółczulny, czyli parasympatyczny (cholinergicz- ny).