Ankrod łączy się częściowo z białkami surowicy

Ankrod łączy się częściowo z białkami surowicy. W ciągu kilku godzin około połowa podanej ilości leku znika z krążenia. W znacznej części zostaje zmetaboli- zowany, a tylko niewielkie ilości zostają wydalone z moczem w stanie nie zmienionym. Głównym wskazaniem do jego podania są choroby naczyń obwodowych.

Nie należy go stosować z lekami: blokującymi układ siateczkowo-śródbłon- kowy, przeciwzakrzepowymi, fibrynolitycznymi oraz hamującymi agregację płytek krwi. Leki te wzmagają bowiem jego działanie. Przeciwwskazaniami do leczenia ankrodem są skazy krwotoczne, skłonność do krwawień, niewydolność nerek, uszkodzenie miąższu wątroby, świeży zawał serca, posocznica, czynna gruźlica, ciąża, choroby nowotworowe.

Lek tolerowany jest na ogół dobrze, pod warunkiem, że stężenie fibrynogenu zmniejsza się powoli. Może wywołać krwawienia skóry, krwinkomocz, rzadziej objawy alergiczne. W razie wystąpienia groźnych dla życia krwawień podaje się fibrynogen i antidotum otrzymane z surowicy koziej, neutralizujące jego działanie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *