ACE-I

ACE-I mogą być z powodzeniem stosowane również: u chorych z zarostową miażdżycą tętnic kończyn dolnych, w chorobie Raynauda oraz w pierwotnym i wtórnym nadciśnieniu płucnym. W tych stanach chorobowych nie są na ogół lekami pierwszego rzutu, a często są kojarzone z innymi lekami.

ACE-I znalazły zastosowanie w leczeniu świeżego (od 3. dnia) zawału serca. Badania CONSENSUS II wykazały, że kaptopryl stosowany u chorych po przebytym zawale serca ze złą funkcją komory lewej zmniejszał śmiertelność (o 19%), częstość występowania powtórnego zawału (o 25%) i rozwój niewydolności krążenia (o 37%). Tłumaczy się to wpływem ACE-I na „remodeling” komory lewej serca po przebytym zawale.

Dawki najczęściej stosowanych preparatów ACE-I przedstawiono w tab. 6.5 i są one nieco inne w przypadku leczenia nadciśnienia tętniczego niż niewydolności krążenia. Leczenie zawsze powinno się rozpoczynać od wstępnej, raczej małej dawki. Wstępna dawka leku powinna być tym mniejsza, im niższe ciśnienie tętnicze oraz starszy wiek chorego. W przypadku niewydolności nerek zależy ona od stężenia kreatyniny w surowicy krwi lub klirensu kreatyninowego. W przypadku zmniejszenia klirensu kreatyninowego w granicach 10-40 ml/min dawki ACE-I należy zmniejszyć do ok. 20-50% dawek podanych w tab. 6.5 oraz częściej kontrolować stężenie kreatyniny i jonów potasowych w surowicy krwi. Najbez-pieczniejszym lekiem u chorych z niewydolnością nerek jest fozinopryl, który w ok. 50% wydala się przez wątrobę.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *