„Włóknikoswoiste” aktywatory plazminogenu wprowadzono do lecznictwa jako bezpieczniejsze, gdyż miały powodować miejscową trombolizę bez uogólnionej defibrynacji, zagrożenie które stwarzało stosowanie leków nieswoistych. Miało to zmniejszać zagrożenie występowania powikłań krwotocznych. Ponieważ jednak stężenie tkankowego aktywatora plazminogenu, przy stosowaniu dawek terapeutycznych, przekracza kilkusetkrotnie jego stężenie fizjologiczne (5-10 ng/ml), nie chroni to przed uogólnioną fibrynolizą i nie zmniejsza częstości powikłań krwotocznych. Wyniki dobrze udokumentowanych, prowadzonych na całym świecie, badań wieloośrodkowych (np. GISSI – Gruppo Italiano per lo Studio della Streptochinasi nell Infarto Miocardico, ISIS – International Study of Infarct Survival, TAMI – Thrombolysis Angioplasty in Myocardial Infarction) wykazały jednoznacznie, że leczenie fibrynolityczne wyraźnie zmniejszało śmiertelność w świeżym zawale serca. Nie stwierdzono jednak istotnych różnic pod tym względem między poszczególnymi aktywatorami plaz-minogenu, chociaż badania GUSTO (Global Use of SK and t-PA for Occluded Coronary Arteries) wskazują na niewielką wyższość t-PA nad SK w zmniejszeniu ryzyka śmiertelności. Podobny był też odsetek powikłań krwotocznych. Grupę leczoną streptokinazą cechował natomiast mniejszy odsetek udarów mózgu w porównaniu z grupą chorych, którym podawano t-PA lub APSAC. Za pomocą t-PA uzyskiwano dłużej utrzymującą się drożność tętnic wieńcowych.

Wyniki tych badań uzasadniają celowość stosowania leczenia fibrynolitycznego w świeżym zawale serca u chorych, u których od momentu wystąpienia pierwszych objawów nie upłynęło więcej niż 6 h. Wybór preparatu fibrynolitycznego nie wydaje się tu odgrywać istotnej roli. Względy ekonomiczne (znacznie niższy koszt leczenia) przemawiają na korzyść wyboru streptokinazy. U chorych, u których można się spodziewać wystąpienia objawów alergicznych lub spadku ciśnienia tętniczego, należy rozważyć stosowanie t-PA. Badanie wieloośrodkowe LATE (Late Assessment of Thrombolytic Efficacy Study) wskazują na możliwość osiągnięcia korzystnych wyników także u chorych, u których podawanie t-PA zostaje wdrożone po 6 h od wystąpienia pierwszych objawów zawału, nie później jednak niż do 24 h.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *